هنگامی که انسان می خواهد مرتکب گناه شود و در حقیقت نیت می کند که به سوی انجام یک عمل گناه برود، چرا همه چیز ( از همه مهم تر وجود خدا ) را فراموش می کند؟! چرا احادیث و روایات و آیات را از یاد می برد؟ چرا به عواقب سخت آن گناه فکر نمی کند؟ چرا در آن لحظه ذهن او فقط به انجام آن گناه می اندیشد؟

اگر انسان گناهکار ( یا انسان هایی که گاهی می لغزند و به گناه می افتند ) بنده خداست که خداوند می فرماید " گناه نکنید "، اگر بنده خدا نیست، پس بنده شرک است؛ شرک هم یعنی شیاطین جنی و انسی ...

در اینجا دو نتیجه می توان گرفت، اول اینکه انسان گناهکار بنده شیطان است؛ آن انسان که خود را بنده شیطان می داند که تکلیفش معلوم است، هدف نهایی را در رسیدن به امیال و لذت های نفسانی می داند.

امّا دوم که بحث من هم هست، انسانی که خود را بنده خدا می داند و گناه می کند، چگونه است؟؟؟

به عقیده من تنها یک نتیجه منطقی و عاقلانه می توان گرفت و آن این است که آن انسان که خود را بنده خدا می داند و مرتکب گناه هم می شود، خیال می کند که بنده خداست، در حقیقت بنده هواهای نفسانی خویش است، چرا که دارد فرامین شیطان را اجرا می کند.

پس انسان برای دستیابی به حقیقت که همان بندگی واقعی خداوند است، باید تلاش کند تا خالق خود را بشناسد ( عقلا ً و قلبا ً ) تسلیم اوامر او گردد، در چنین حالتی به اعتقاد من امکان ندارد، حتی فکر گناه در ذهن او پیدا شود، چه رسد به انجام گناه، چرا، به این دلیل که خداوند آنقدر بزرگ است، که وقتی انسان او را شناخت و عاشق او شد، جایی برای نفوظ شیاطین جن و انس باقی نمی ماند...

خداوند ان شاءالله همه ما را به صراط مستقیم و راه سعادت واقعی هدایت نماید و توانایی پیروزی در امتحانات الهی را به ما عنایت فرماید/*

* حسین قربانی ( 12/01/1391 )

به اطلاع کلیه دوستان عزیز می رسانم، در صورتی که این مطالب به نظر شما برای انتشار در جای دیگر مناسب بود و شما قصد انجام این کار را داشتید، ذکر نام منبع فراموش نشود./

خیلی به این مسئله اعتقاد دارم که انسان برای هر کار و فعالیت ای که انجام می دهد باید هدف یا اهداف خود را از انجام دادن آن کار مشخص کند. قطعا ً اگر هدف را شفاف کند می تواند انگیزه بیشتری داشته باشد و سریعتر به آن برسد.

امّا اگر ما بدانیم که اهداف خلقت ما انسان ها توسط خداوند سبحان چه بوده است و باید به چه چیزی در این دنیا_در این سفر کوتاه برسیم، مطمئنا ً به مسئله تحصیل علم و دانش اهمیت ویژه ای می دهیم. حالا می تواند علوم فقهی، انسانی و حوزوی باشد یا علوم ریاضی، فنی یا پزشکی و ... .

انسان باید بتواند به بهترین شکل خداوند خود را عبادت نماید و از آن نهایت لذت را ببرد. باید بتواند از مسائل پیرامون خود و جهان هستی و مسائل ماورائی شناخت داشته باشد. اگر انسان از روی استدلال عقلی مسئله ای را درک کرد به احتمال قوی خیلی سریعتر آن را می پذیرد و احتمالا ً تا پای جان برای آن می ایستد.

امّا چگونه باید به این توانایی دست یافت، آیا غیر از تحصیل علم می شود؟ آیا بدون فکر و تأمل پیرامون یک موضوع می توان به نتیجه مطلوب رسید؟

امیدوارم شیعیان واقعی، همانند الگوهای حقیقی خود ( ائمه معصوم علیهم السلام ) بتوانند در حد توان خود به تحصیل علوم بپردازند و ان شاءاله برای خود و جامعه اسلامی مفید واقع شوند./*

* حسین قربانی

به قول معروف، این شتری است که در خانه هر کسی می نشیند؛ یکی از مسائلی که برای همه انسان ها از جمله غنی و فقیر، مسلمان و کافر و ... اتفاق می افتد.

تقریبا ً همه ما شنیده ایم و به ما گفته اند، زمانی می رسد که شما می میرید و اصطلاحا ً از این دنیا به دنیای دیگر سفر می کنید.

امّا این سفر چگونه است؛ در برخی روایات داریم که نسبت دنیا به آخرت همانند زمان حیات در رحم مادر است به این دنیای مادی.

کلمه سفر را هنگامی که به این رفت و آمدها نسبت می کنیم، به عقیده من می توانیم به اینجا برسیم که انسان برای سفر هدفی دارد و باید به یکسری دستاوردها برسد و سپس به خانه اول خود بازگردد.

انسان ها ابتدا توسط خداوند سبحان در عالم ذّر خلق شدند، برای سفری به این دنیا فرستاده شدند و پس از مدتی باید به همان عالَم حقیقی و باقی برگردند.

به نظر من اگر نگاه همه به مرگ اینگونه باشد، شاید خیلی از مسائل از جمله نگاه به زندگی، شکل و هدف آن تغییر کند و به سوی کمال حقیقی حرکت کند./*

* حسین قربانی